Day 2 Niqui

Day 2
"You may look, but please don't touch!" The desk was filled with stuff. You could easily loose six notebooks in it and it would take you days to find them back again.
"What about this junk?" I had asked Minne. He had just arrived and while I had been waiting for him to come home, I'd made coffee and could have made a three-course meal if I had the talent for it.

"Come on, I want to start with the Neuro-bar tonight." Minne led me through a hazardous obstacle course of discarded garden junk – rusty barbecue parts, disemboweled garden chairs, empty paint cans and piles of timber meant for the tree house project that was now on hold – until we came to Dr. T's shed. Thank god there was electricity and we didn't have to work in the dark.

The shed was full of crates and wet cardboard boxes and there was almost no room to swing a cat, but somehow we got started. I found some inflatable giant red lips, a girl's Barbie-bathing suit, a lifebuoy (stuff that Marcha the Machine left behind after the last Cellspace event) and a cupboard full of tea-warmers. On a cupboard shelf I found a forgotten bottle of Smirnov. It kept us going for a while. Eventually we had to stop, because we were running out of tape.

Having packed almost ¾ of all the stuff we finally decided it was enough. There would be enough hands to clear the job the next day.


Niqui

Update

Cellspacers en vrienden. Het was een turbulent weekje! We hebben het met z'n allen geklaard. Sommigen in het energie-team en anderen vol in actie. Hieronder een update.
Zoals beloofd, gaven Mentor en The Case op 5 oktober een vlammende presentatie aan de nieuwe NDSM-directie. Dat resulteerde in een nieuwe plek: voor 2 maanden à raison van 240 eu's ex servicekosten zit Cellspace in het expo-gedeelte van Dazzleville.
Woensdag wordt de satelliet aangesloten en is Cellspace zegge en schrijve - buiten de Mentor, de Minister en de Bereichsleiter - 2 dagen niet online geweest.
Behalve voor de NDSM zijn we ook nog steeds in de running voor Cellspace Outpost (Zaandam); dit loopt via de officiële kanalen, zodat we er pas over 2 maanden kunnen intrekken.
Cellspace Hardware Dept gaat maandag Connexxion bellen. Ontsluiting, heren en dames: erg belangrijk. Cellspace Central heeft maandag een spannende dag. Hierover later meer.

Het zou helemaal prachtig zijn, als Minne The Case Belger en Broertje Knappertje ook nog een private spot krijgen toegewezen van AdHoc. Niels heeft z'n spullen gestashed en zwermt even uit.

The Case

Welkom bij de NDSM

• Open deur
• Hup holland hup
• geen idee meer
• Future presentation space
• Hier passen 2 x 40 footers met een yurt erop onder door. Tot aan het IJ. Lekker buiten spelen als we zin hebben.
• De plek links boven in mogen we 2 maanden in de expo ruimte.

Hydraulisch

• Het inmiddels bekende schaduw zelfportret
• Broertje midden in een brain over een constructie "hydraulisch" is het magic word
• Hahaha die heeft Cellspace Hardware Dept binnen no time omgebouwd tot satelite reciever
• Lekker als je goed kijkt onze toekomstige Draagvleugelboot
• Yes we are dead serious

Van "the case" is er maar 1

• He "case" nee niet "the case"
• Ze zijn Neurocar minded bij de NDSM
• Pretty RAW
• De buiten lokatie is op de meter nauwkeurig klaar voor Mobile Playgounds (56 lengte)
• De scheeps buren
• Mooi

Gephotofopt

NDSM Fire

• Dazzleville wordt voor 2 /3 maanden Cellspace Homebase daarna gaan met onze nieuwe set-up de loods in.
• Mobile as hell als het mooi weer is gaan we buiten spelen.

Cellspace Homebase

Ik ben toch ook een "zender"

• Oerie the Sloerie begrijpt er allemaal niks meer van
• Gelukkig heeft de "Superex" oerie voor het weekend
  
  

Hardcore Ants

Cellspace on the move

Day 1

It was about half past seven when I arrived at Cellspace. The Home base was filled with boxes, tape, and a faint smell of old, wet dogs.

Somehow it always seems sad to see a whole life packed into cardboard boxes. But the treasures you'll find! Things you thought you'd lost, things you didn't know you had and stuff that makes you wonder who had bought it, when and for what purpose.



We worked like the A-team, only better and nobody seemed to mind. That is, except for Sloerie, the old bitch who was producing her own soundbed of mournful noises. Now and then, when spoken to, she'd wag her tail against the couch or floorboards – whack, whack, whack, never forgetting to make sure everybody knew how she felt about the whole thing.



Although we will miss this place, we're already making plans for our next location, which will be much better and for what it's worth, much bigger. But Sloerie doesn't care, she feels that something big is gonna happen and at her age that's not so exciting anymore. She will miss her trees, all her special places and the smell of the old house (mainly her own smell…). It tires her to think of all the new special places she has to discover.

to be continued…